Noelia, δεν σου έδωσαν λόγο να ζήσεις, σου έδωσαν όμως άδεια να πεθάνεις…

Όταν η κοινωνία αποτυγχάνει, ο θάνατος παρουσιάζεται ως λύση.

Noelia

δεν σε γνώρισα ποτέ.

Και όμως, νιώθω σαν να κουβαλάς μέσα σου όλες τις ιστορίες που αυτή η κοινωνία δεν άντεξε να ακούσει.

Δεν θέλω να μιλήσω για σένα σαν «είδηση».

Δεν είσαι τίτλος, δεν είσαι υπόθεση, δεν είσαι μια απόφαση.

Είσαι ένας άνθρωπος που έζησε αυτό που καμία ανθρώπινη ύπαρξη δεν θα έπρεπε να ζήσει.

Σε μια οικογένεια που ίσως δεν μπόρεσε να σε κρατήσει.

Σε μια δομή που υποτίθεται ότι θα σε προστάτευε, αλλά δεν το έκανε.

Σε μια στιγμή βίας που σε σημάδεψε για πάντα.

Σε μια πτώση — όχι μόνο από έναν όροφο, αλλά από την ίδια τη βεβαιότητα ότι ο κόσμος μπορεί να είναι ασφαλής.

Και μετά… σιωπή.

Όχι γιατί δεν υπήρχε πόνος.

Αλλά γιατί κανείς δεν στάθηκε αρκετά για να τον αντέξει μαζί σου.

Ως κοινωνιολόγος, δεν μπορώ να δω μόνο τη δική σου διαδρομή.

Βλέπω όλα τα κενά γύρω σου.

Βλέπω τις κοινωνικές δομές στην Ισπανία που υποτίθεται ότι υπάρχουν για να προστατεύουν, αλλά στην πράξη συχνά αποτυγχάνουν να το κάνουν.

Δομές που φιλοξενούν σώματα αλλά δεν αγγίζουν ψυχές.

Υπηρεσίες ψυχικής υγείας που ενεργοποιούνται καθυστερημένα, όταν το τραύμα έχει ήδη ριζώσει βαθιά.

Έναν μηχανισμό που καταγράφει περιστατικά, αλλά δεν προλαμβάνει, δεν παρεμβαίνει ουσιαστικά, δεν θεραπεύει.

Και όταν έφτασες στο σημείο να ζητήσεις να φύγεις…

εκεί, ξαφνικά, όλα λειτούργησαν.

Σαν να είναι πιο εύκολο να εγκρίνουμε το τέλος,

παρά να παλέψουμε για μια αρχή.

Και αναρωτιέμαι…

Πόσες φορές φώναξες χωρίς να σε ακούσει κανείς;

Πόσες φορές ζήτησες βοήθεια με τρόπους που δεν ήταν «βολικοί» για το σύστημα;

Πόσες φορές απλώς ήθελες να σε κρατήσει κάποιος… και δεν ήταν εκεί;

Γιατί, Noelia,

κανένας άνθρωπος δεν γεννιέται θέλοντας να πεθάνει.

Φτάνει εκεί όταν εξαντληθεί κάθε πιθανότητα να νιώσει ότι αξίζει να ζήσει.

Και τότε, το ερώτημα δεν είναι τι επέλεξες εσύ.

Το ερώτημα είναι τι δεν σου προσφέρθηκε ποτέ από ένα κράτος και ένα σύστημα που όφειλε να σε προστατεύσει.

Αν οι δομές φροντίδας λειτουργούσαν πραγματικά,

αν η ψυχική υγεία αντιμετωπιζόταν ως προτεραιότητα και όχι ως τυπική διαδικασία,

αν υπήρχε ουσιαστική πρόληψη και συνεχής υποστήριξη,

αν κάποιος σε είχε δει, ακούσει και κρατήσει την κατάλληλη στιγμή…

θα ήθελες ακόμα να φύγεις;

Ή μήπως δεν σου δόθηκε ποτέ ένας πραγματικός λόγος να μείνεις;

Noelia,

τελικά ένιωσες ποτέ, έστω για μια στιγμή,

τι σημαίνει να σε αγαπούν χωρίς όρους και να σε φροντίζουν αληθινά σε αυτή τη ζωή;