Σε μια αποκαλυπτική παρέμβαση στην εκπομπή «World Pulse» της Naftemporiki TV με τον δημοσιογράφο Αντώνη Καλέτσιο, ο Ναύαρχος Λ.Σ. (ε.α.) και Διεθνής Πραγματογνώμονας Νικόλαος Σπανός ανέλυσε τη νομική βάση των ιρανικών αξιώσεων στα Στενά του Ορμούζ και το παρασκήνιο της 60ήμερης εκεχειρίας.

Τα κύρια σημεία της ανάλυσης του Ναυάρχου:

• Βαφτίζουν τα διόδια ως «υπηρεσίες»: Ο Ναύαρχος εξήγησε ότι το Ιράν χρησιμοποιεί τον όρο «θαλάσσιες υπηρεσίες» για να αποφύγει τη λέξη «διόδια», η οποία είναι εντελώς παράνομη για ένα διεθνές στενό. Ωστόσο, η κίνησή του έχει νομική βάση στο Διεθνές Δίκαιο, το οποίο επιτρέπει στα παράκτια κράτη να εισπράττουν ανταποδοτικά τέλη για συγκεκριμένες παρεχόμενες υπηρεσίες, όπως η προστασία του θαλασσίου περιβάλλοντος, η διαχείριση της κυράς (VTS), τα τέλη αποβλήτων, η πλοήγηση και η συνοδεία.
• Το μοντέλο του Σουέζ και του Παναμά: Αυτές οι χρεώσεις εφαρμόζονται ήδη σε ευρωπαϊκά λιμάνια, στη Διώρυγα του Σουέζ και στον Παναμά. Με αυτό το έξυπνο νομικό μοντέλο, το Ιράν καλύπτεται διεθνώς ώστε να μην μπορεί κανείς να φέρει εύκολα αντίρρηση, ενώ και ο Τραμπ μπορεί να δικαιολογήσει τη συμφωνία λέγοντας ότι η Τεχεράνη χρεώνει ό,τι προβλέπει το Διεθνές Δίκαιο.
• Η αλλαγή του προπολεμικού καθεστώτος: Πριν από τις εχθροπραξίες, στα Στενά ίσχυε καθεστώς απόλυτα ελεύθερης ναυσιπλοΐας, όπου τα πλοία απλώς ενημέρωναν τους τοπικούς σταθμούς για λόγους ασφαλείας κατά τη διέλευση. Πλέον, αυτό το καθεστώς παύει να υφίσταται. Το Ιράν και το Ομάν επιβάλλουν κυριαρχία και ελέγχους, κερδίζοντας μια μόνιμη αλλαγή καθεστώτος στην περιοχή.
• Δεν πρόκειται για ειρήνευση αλλά για «διαχείριση κινδύνου»: Η συμφωνία της 60ήμερης εκεχειρίας δεν τερματίζει τον πόλεμο, αλλά αποτελεί μια συμφωνία διαχείρισης κινδύνου. Ο Τραμπ, πιεζόμενος πολιτικά καθώς έφτασε ο Ιούνιος και έρχονται εκλογές, υποχωρεί για να δείξει ότι επαναφέρει τη σταθερότητα και τον έλεγχο για το αμερικανικό συμφέρον. Το Ιράν, από την πλευρά του, κερδίζει χρόνο, παίρνει οικονομική ανάσα και διατηρεί άθικτο το πυρηνικό του χαρτί.
• Η οργή και ο αποκλεισμός του Ισραήλ: Το Ισραήλ αντιδρά με έντονη καχυποψία και οργή, καθώς ο Τραμπ επέλεξε να το αφήσει εντελώς εκτός των διαπραγματεύσεων. Η Ιερουσαλήμ θεωρεί ότι η συμφωνία δημιουργεί τεράστιο πρόβλημα ασφάλειας (πυρηνικό και βαλλιστικό πρόγραμμα) και είναι πολύ πιθανό να κινηθεί πλέον μονομερώς στο πεδίο.

Η Ουσία της Ανάλυσης

Το Ιράν απέδειξε ότι το ισχυρότερο διπλωματικό του όπλο ήταν το κλείσιμο των Στενών, το οποίο ο Τραμπ δεν μπόρεσε να ξεκλειδώσει στρατιωτικά χωρίς τεράστιο κόστος. Με τη νέα αυτή «συμφωνία διαχείρισης κινδύνου», οι ΗΠΑ πετυχαίνουν μια πρόσκαιρη αποκλιμάκωση, το Ιράν κερδίζει χρόνο και χρήμα, ενώ το Ισραήλ υφίσταται μια στρατηγική υποχώρηση, ανοίγοντας τον δρόμο για νέες, μονομερείς εχθροπραξίες.

Δείτε ολόκληρη τη συνέντευξη του Ναυάρχου εδώ: https://www.youtube.com/watch?v=KX6sax2nuWQ